مرغي از اقصاي ظلمت پر گرفت
شب، چرائي گفت و خواب از سر گرفت.
مرغ، وائي کرد، پر بگشود و بست
راه شب نشناخت، در ظلمت نشست.

□
من همان مرغ‌ام، به ظلمت باژگون
نغمه‌اش واي، آب‌خوردش جوي خون.
دانه‌اش در دام تزوير فلک
لانه بر گهواره‌ي جنبان شک.
لانه مي‌جنبد وزاو ارکان مرغ،
ژيغ ژيغ‌اش مي‌خراشد جان مرغ.
اي خدا! گر شک نبودي در ميان
کي چنين تاريک بود اين خاک‌دان؟
گر نه تن زندان ترديد آمدي
شب پُراز فانوس خورشيد آمدي.

□
من همان مرغ‌ام که واي آواز او
سوز مايوسان همه از ساز او
او ز شب در واي و شب دل‌شاد از اوست
شب، خوش از مرغي که در فرياد از اوست،
گاه بالي مي‌زند در قعر آن
گاه وائي مي‌کشد از سوز جان.
خود اگر شب سرخوش از واي‌اش نبود
لاجرم اين بند بر پاي‌اش نبود.
واي اگر تابد به زندان‌بان ريش
آفتاب عشقي از محبوس خويش!

□
من همان مرغ‌ام، نه افزون‌ام نه کم.
قايقي سرگشته بر درياي غم:
گر اميدم پيش راند يک نفس
روح درياي‌ام کشاند بازپس.
گر اميدم وانهد با خويشتن
مدفن درياي بي‌پايان و، من!
ور نه خود بازم‌نهد درياي پير
گو بيا، اميد! و پاروئي بگير!
خود نه از اميد رَستم ني ز غم
وين ميان خوش دست‌وپائي مي‌زنم.

□
من همان مرغ‌ام که پر بگشود و بست
ره ز شب نشناخت، در ظلمت نشست.
نه‌ش غم جان است و نه‌ش پرواي نام
مي‌زند وائي به ظلمت، والسلام.
                                                                                            « احمدشاملو»