برای گفتن من شعر هم به گل مانده
نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا
به پیش درد عظیم دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم  گله ای نیست
گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست
دیریست که از خانه خرابان جهانم
بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست
در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست

نمی دونم داره چی می شه، اما می دونم که داره یه اتفاق هایی می یوفته.فرداهای خوبی رو نمی بینم.حداقل از یه جنبه.شایدم اشتباه می کنم، نمی دونم. شایدم به قول عزیز دارم زی زی می کنم. اما نه عزیز این بار زی زی نیست. اگه خودت هم بودی حرف من و تایید می کردی. شاید اشکال از منه.شاید من خیلی چیزارو نمی فهمم. شایدم من درست می گم!!! یه بار عزیز به من گفت : علی زمان می گذره و تو با گذرش ثابتی، تو هم با تغییرش باید عوض شی. راست می گفت. هیچ چیز ثابت نمی مونه. همونطور که بعد از رفتنش همه چیز عوض شد. حتی خودمن. عزیزی، حالا که بیش از هر لحظه دیگه بهت نیاز دارم نیستی. نیستی که ببینی...
از عذاب بی تو بودن یه ستونه نیمه جونم
این که اسمش زندگی نیست، جون به لب هام می رسونم

"یاد باد آن روزگاران یاد باد"
خوب اینم از رسم زمونه است. نمی شه کاریش کرد. بالاخره قرار نیست همه چیز یه جور بمونه. یه روز بهار، یه روزم زمستون. کی می دونه چی می شه؟ بازم بهار می شه، یا همین زمستون و هم دیگه نمی بینیم. همیشه همه کاری کردم که بهار بمونه اما نشد. فهمیدم که بعضی چیزا یا خیلی چیزا دست من نیست، یا بهتر بگم هیچی دست من نیست.

وقتی که گل در نمیاد
                سواری اینور نمیاد
                             کوه و بیابون چی چیه...

یه داستان می تونه اینجوری شروع بشه یا:

سه ، چهار ساعت بیشتر به صبح نمونده بود ولی اون هنوز بیدار بود نمی دونست چرا اما بیدار بود می خواست بنویسه پس شروع کرد اما چی بنویسه. در واقع دوست داشت...اما دیگه نمی شد امکانش نبود.هیچوقت.حالا باید به چیزای دیگه فکر می کرد.چیزای خوب اما اگه این چیزای خوب ، بد می شد چی؟ راهی نبود...

اینم یه شروع دیگست .حالا یه جور دیگه:

الان سه روزه.آره سه روزه.کم کم داره نگران می شه، اما کاری ازش بر نمی یاد چون الان ساعت نمی دونم هر چی که هست دیره.پس باید صبر کنه.اصلا آدم صبوری نیست اما به هر حال.پس می شینه و شروع می کنه به نوشتن. از خودش می پرسه از چی بنویسه؟ فقط راجع به دو چیز بلده بنویسه. کدومش و انتخاب کنه؟هیچ کدوم، چون صلاح نیست. خوب چرا از خودش نمی نویسه.آخه تصمیم داره دیگه اینکارو نکنه...

اینجوری چه طوره؟ بازم هست مثلا:

آخ که چقدر دلش تنگ شده.خیلیه خیلیه خیلی. واسه... یه چند نفری هستن. اما راهی نیست.اصلا تو این دنیا راهی هست؟ حتما هست. امشب حرفای ترسناکی و از یه نفر شنید. از یکی از فامیلاشون. حرفایی که حسابی اون و ترسوند. نکنه ... !!! کی میدونه. اونی که اون بالاست، هی چی بگم.داغون نبود خسته بود و دلتنگ شایدم تنها.
یه شب مهتاب، ماه می یاد تو خواب، من و می بره... یه هو این آهنگ اومد تو ذهنش.لبخندی زد و ...

شروع های زیادی واسه یه داستان وجود داره شاید همشون مثل هم باشن اما اینکه چه جور تمومشن مهمه.یه داستان چه جور می تونه تموم شه؟ پایانش چی می تونه باشه؟ هیچکس نمی دونه.
پوزخندی تلخ...!!!!!

اما حرفای المیرا؟
ببین المیرا جان ۸۵=۱+۸۴ نیست. ۸۵ یه ساله دیگه است، ۸۴ یه سال دیگه بود. منم باهات موافقم ۸۴ سالی فراموش نشدنیه. و سوالی که هیچ کس نمی تونه بهش جواب بده. راه سوم نمی دونم چیه اما یه چیز و می دونم که سال ۸۶ هم می یاد سال دیگه این موقع چی می گیم. اون موفع به این سوال که« سال ۸۵ چه جوری بود؟» چه جوابی می دیم؟ یه سری چیزا دست آدم نیست اما می شه با اون چیزایی که دستمونه زیباترین تابلو رو بکشیم. تموم احساسات تو رو زمان سال تحویل منم به نوعی کمتر یا بیشتر داشتم اما موقع سال تحویل فقط یه چیز خواستم.قرار نیست ما چیزی و فراموش کنیم یه شب همین و از خودم پرسیدم. من دارم فراموش می کنم؟ جوابش این بود نه. واسش دلیل هم داشتم. من داشتم رو این موضوع فکر می کردم پس هنوز فراموش نکرده بودم . پس چی شده بود؟ نمی دونم. اما خاطرات همیشه تو ذهن ما هستن .همیشه، تا موقعی که ما بخوایم. دفتر ۸۴ بسته شد دست هیچ کس هم نیست. نمی خوام بسته شه، حاضرم همه چیزم و بدم اما می دونم فایده ای نداره خواب و خیال بسه. حالا ۸۵ شده ۱+۸۴، آره اینجا درسته۱+۸۴=۸۵، آره یعنی امسال یه سال جدیده که می تونه تموم خاطرات سال ۸۴ رو داشته باشه و تموم آواز ها و صداهای ۸۴ تو ۸۵ هم باشه، حداقل یادشون. می دونم بعضی چیزا تکرار پذیر نیست اما حالا چی؟ خاطرات اون لحظات که هست.
پوز خندی زد و به فکر فرو رفت،دیگه نتونست بنویسه...