از این به بعد نمی خوام حرف بزنم، می خوام بشنوم. می خوام قدر چیزایی رو که دارم بدونم. قدر اونایی که دور و برم هستن، اونایی که بیشتر از جون دوستشون دارم. می دونی قصه هنوز تموم نشده، تا هستیم قصه ها هم هستن . کی می دونه شاید حتی بعد از ما هم باشن، یه قصه جاوید.دیشب وقتی با خودم فکر می کردم یادم اومد هنوز هستن کسایی که دیدنشون به من آرامش می ده.هستن اونایی که واقعا دوستشون دارم ، از ته دل.

آخرین رقص قلم
             قصه من و دلم
                      با همه شادی و غم
قصه من و خدا
              پریای باصفا
                      فربد عزیز ما

دستام خشك شدن.قدرت نوشتن ندارن. روز به روز هم سرد تر مي شن. مي دوني يه سردي عجيبي من و فرا گرفته. همه جا سرد و بي روحه.دنيا سياه سفيده. مي دوني دلم و به چي خوش كردم . كه برگدم تهران باز پيش بچه ها:
دخمل شهر پریا
مامان گلي عزيز ما
فرزاد و پيمان؟ نه بابا!
مسعود جونم دبير ما
سبحان و احمد ،اي بابا!
چقدر زيادن بچه ها.

نه يادم نرفت. نتونستم بنويسم چون اشكم در اومد. نه اون و يادم نرفت.
خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

به ياد اون شب تا سحر مي گم خدا
خدا خدا عزيز ما
حالا شده ستاره ي آسمونا
اين نبوده عهد من و تو اي خدا
چرا شكستي بي وفا.

۱۴ بهمن ، چه روز عجيبي؟هيچ معنايي واسم نداره.مدتيه هيچ چيز واسم معنا نداره.چقدر از اين روز احساس نفرت مي كنم. كاش مي تونستم اين روز و از تقويم پاك كنم. چرا بايد ۱۴ بهمن جمعه باشه؟ از هر چي جمعه است متنفرم. يه بار گفته بودم نمي شه زمان و نگه داشت و نبايد نگه داشت اما الان احساس مي كنم اشتباه كردم. كاش مي شد زمان و نگه داشت. كاش ۱۴ بهمن هيچ وقت نياد. كاش هيچ وقت جمعه نمي شد. كاش من بالاتر رفته بودم. كاش كاش كاش...از اين كلمه هم متنفرم.از دروغ متنفرم اما مدام به خودم دروغ مي گم.از خودم متنفرم.
همه فكر مي كنن آدم ضعيفي هستم. اما خودم مي دونم كه اينجوري نيست.اونم مي دونست چون ما يكي بوديم.همونقدر كه مي تونم منفي بي نهايت باشم مي تونم مثبت بي نهايت باشم. اين حرفا از ضعف نيست. از خشمه.
مدتي احساس مي كنم كه يه بچه چند ماهه هستم كه هيچ كاري از دستش برنمي ياد. نمي تونه حتي از افتادن شيشه شير خودش جلوگيري كنه. بعضي وقتا چنون آرومه كه حتي نمي شه باور كرد بعضي وقتا هم غير قابل تحمل.
مي دوني چه احساسي دارم؟ اشتباه نكن ضعيف نشدم.تو سياهي غرق نشدم.تو خيال و قصه گم نشدم ، نه اومدم تو واقعيت.واقعيتي كه مي بينم چه تلخه.آينده اي كه روبروي خودم مي بينم چه تاريك چه روشن چه خوب چه بد با يه چيز همراه ، يه درد و تنهايي هميشگي. يه سوز كه قلبم و آتيش مي زنه.يه غم.

آتشي در سينه دارم جاوداني
عمر من مرگي است نامش زندگاني

نه اصلا منظور خاصي ندارم. همه اون حرفايي كه زدم ، قولايي كه به خيلي ها دادم همه اونا يادمه.به همه اونا هم عمل مي كنم.
مي دوني يه چيز و فهميدم تو اين دنيا كار خاصي از دستت بر نمي ياد.فكر مي كني، اما هيچ كاري نمي توني بكني روزگار هر جور بخواد چرخ و مي چرخونه به من و تو كاري نداره. اينكه شب تا صبح بشيني التماسش كني و اشك بريزي يا حتي باهاش معامله كني هيچ فرقي نداره با اين كه بي خيالش شي يا منكرش. اون كار خودش و مي كنه و تو هم محكومي كه باشي.
دلم واسه بعضي ها خيلي تنگ شده مخصوصا فرشته هام.
يكي بود يكي نبود. زير گنبد كبود سه پري نشسته بود...
چه حال عجيبيه، تو چشام اشكه و رو لبم لبخند. نمي دونم دارم گريه مي كنم يا دارم مي خندم.مي دونم هر دوش.

^{گلپونه هاي وحشي دشت اميدم وقت سحر شد
           خاموشي شب رفت و فردايي دگر شد
                 من مانده ام تنهاي تنها 
                      من مانده ام تنها ميان سيل غمها
گلپونه هاي وحشي دشت اميدم وقت جدائيها گذشته
             باران اشکم روي گور دل چکيده
                  بر خاک سرد و تيره اي پاشيده شبنم
                      من ديده بر راه شما دارم که شايد
                           سر بر کشيد از خاکهاي تيره ي غم
من مرغک افسرده اي بر شاخسارم
       گلپونه ها گلپونه ها چشم انتظارم
             ميخواهم اکنون تا سحرگاهان بخوانم
                  افسرده ام ديوانه ام آزرده جانم
گلپونه ها گلپونه ها غم ها مرا کشت
          گلپونه ها آزار آدمها مرا کشت
                 گلپونه ها نامهرباني آتشم زد
                         گلپونه ها بي همزباني آتشم زد
گلپونه ها ديگر خدا هم ياد ما نيست
           همدرد دل شبها بجز فرياد من نيست
                        گلپونه ها آن ساغر بشکسته ام من
                                 گلپونه ها از زندگاني خسته ام من
ديگر بس است آخر جداييها خدا را
          سر بر کشيد ازخاکهاي تيره ي غم
                 گلپونه ها گلپونه ها من بيقرارم
                        اي قصه گويان وفا چشم انتظارم}

تو كجايي اي دوست

تو كجايي اي يار

چند روزي است كه من تنهايم

سرگردان بيكس.

همه جا را پي تو جار زدم

همه جا را گشتم

هيچ كس خبري از تو نداشت

هيچ كس مي داني؟ 

چند روزي است دلم باز گرفته

هوس هق هق و فريادش هست

هوس نعره اي بر عرش خدا. 

من و تو يادت هست ، چه قراري داشتيم

ولي افسوس شكستي آنرا

و من اينجا پي تو

همچنان چشمه اشكم جاري است

همچنان مي نالم

در خفا پنهاني. 

چه كسي درد مرا ، باورش خواهد كرد

هيچ كس مي دانم

جز تو اي دوست كه جانم بودي.

تو به من گفتي كه ما ، هردومان ما شده ايم

هر دومان يك روحيم

و يكي بي او محكوم فناست.

پس چرا من هنوز اينجايم؟

كه بمانم بي تو

هوس پروازم نيست آسوده بخواب

گر مراد تو همين تصوير است مي مانم به همان عهد و وفا

 ور نه ، اين جان همه لبريز تو است.

باورم نيست جدايي از تو

نه هستي با من، ديدمت امشب آرام و خموش

كه كنارم استادي و لبخند زدي.

در دلم صدها حرفت است هنوز

كه نشيم و بگوييم آنرا

همچو آن شب ها تا مرز سحر. 

كاش مي دانستي

قدرتم افزون شد

و سياهي ها ، شد سفيديه سفيد.

هوس زيستنم بسيار است

اما بي تو ...

جمله سخت و سياهي است ، چگونه بي تو؟

چگونه تو بگو.

مگر نسیم سحر بوی زلف یار من است
که راحت دل غمگین و غمگسار من است
بخواب در نرود چشم من همه عمر
مگر بخواب ببینم که در کنار من است

دلم گرفت.گفتم بیام بنویسم.هرچند که دستام خشک شدن و چیزی واسه نوشتن ندارن.اما شاید  اینجوری آروم شم.

تو چشام اشکی نمونده که واسه دوریت بباره
می دونم فایده نداره ، اما دل باور نداره
پس بزار بازم بباره.

کاش امشب بارون بزنه.اگه بارون بزنه، آخ اگه بارون بزنه...
ببار ای بارون ببار، بر کوه و دشت و هامون ببار،بهر لیلی چو مجنون ببار.ای بارون.
دلا خون شو خون ببار...

واسه جشن دلتنگی ما
گل گریه سبد سبد بود
از هجرت تو شکنجه دیدم
کوچ تو اوج ریاضتم بود

به دادم برس
به دادم برس
تو ای ناجی تبار من
به دادم برس
به دادم برس
تو ای قلب سوگوار من

                                                                                                  «حمید مصدق»