و شبی آرام دست را بگشودم
تا بگیری آنرا
تا دگر بار بگوییم از هم
در شبی پاک سپید.
چشم ها می بندم
که بگویم از تو
که ببویم از تو
که بگویم ای یار
من به یاد تو هنوز
نیم شب بیدارم.
چشم ها می بندم
که بگویم از تو
که ببویم از تو
که بگویم ای یار
من و تو ما شده ایم.
من و تو قاصدکیم
ورهاییم در باد
هر طرف هر سو با هم.
من و تو چون دو پرستو ی مهاجر بودیم
و تو پر بگشودی
و شدی نقطه ای در اوج خدا.
راستی می دانی
زی زیم می آید
خوب می دانم، زی زی نکنم.
پس شنو این نغمه
زندگی خواهم کرد
به همان عهد و وفا
به همان شادی شب های سپید
از برای تو - او - من - ما.

برو اي باد صبا                            

        برو از کوچه ي معشوقه ي ما

                          خبر از عشق و وفايي آور

                                       برو از کنج لب يار نباتي آور.

برو با دوست بگو

      که شب و روز من اميد تو بود

             همه اميد به ديدار تو بود

                    همه ديدار رخ ناز تو بود

                            به رخت چشم کمان دار تو بود

                                   به زه ابروي پريشان تو بود

                                           تير آن خال کنار لب و مژگان تو بود .

تو که رفتي دگرم ساز نبود

       سبزه و گل به چشم ناز نبود

              عطر نرگس ديگه دم ساز نبود

                      بلبل مستي نبود ، مريم از غصه ديگه باز نبود

                                  بي تو حتي شب وروز

                                        آه، به جز راز نبود.

با تو ام آي چه در سر داري؟

          اين همه درد دلم را به چه مي انگاري؟

مگر آن دوست نبود

       که تورا پيک صبا نام نهاد ؟

                   و تورا قاصدک خوش خبر از کلبه ي معشوق نهاد؟

پس کجا رفت خبر هايت؟ کو؟

            کو کجا رفت نداي معشوق؟

                           نامه يار مگر با تو نبود؟

با تو ام آی کجا رفتي آي؟

     کجا رفتي؟

        کجا رفتي؟

                آ ي؟

لحظه ی پرواز نزدیک است

دل من قصد خدا دارد باز.

دل من تشنه ی اوست.

دل من تشنه یک جرعه آب

که نشاند آتش.

و شبی بال ها بگشایم

و رها سازم خود را زین خاک.

راستی در کدامین شب قصه را پایان است

قصه را پرواز می دهد پایان

افسانه را پایان کند جاوید

و من اینجا آخرین افسانه می خوانم

زمین دیری است بی افسانه و رویاست

آخرین افسانه را من می کنم جاوید

در شبی تاریک و سیاه

لحظه ی پرواز نزدیک است.

پرستو فصل فصل سردی و برف است.

فصل تاریکی فصل سرما

قصد پروازت نمی بینم.

چرا بنشسته ای تنها.

پرستو بال را بگشا

ازین ویران سرا بگریز

در اینجا جز صدای مرگ وتنهایی نمی آید.

پرستو با من از رفتن بگو

با من از پرواز در بی انتها.

پرستو این قفس تنگ است

دلم پوسیده از این غربت و وحشت

دلم پرواز می خواهد

بالها بگشا

رها شو از تن چرکین.

پرستو همقطارانت همه رفتند.

زمین ماندست بی افسانه و رویا

من اینجا آخرین افسانه می خوانم.

پرستو  زندگی تاریک و افسرده است

همه رفتند.

بجز نامی نمانده باقی از آنها

صدای تیشه اش دیری است خاموش است.

تویی آن آخرین افسانه رو جاوید.

پرستو بال را بگشا

به اوج آسمان ها رو

خدا را بوسه کن

شو نقطه ای روشن بروی سقف این خاکی زمین تیره و غمگون.

پرستو بال را بگشا

با من از پرواز دیگر گو

قصه از رفتن از ...

نمی تونم بنویسم. قلم تو دستام خشک شده . دلم دیگه با من نیست . یه گوشه تنها نشسته با هیچ کس حرف نمی زنه حتی با من .دیگه واسم قصه نمی گه ، دیگه مثل قدیم با من نمی یاد لب ایوون که من ساز بزنم اون بخونه. دکترا جوابش کردن .کارش از دوا و درمون گذشته.

         نمی دونم دل سرگشته مو                  کجا می گردد و در خونه کیست

ولی هنوز شبا وقتی همه خوابن. می شه یه گوشه بشینی و دزدکی صدای آوازش و گوش بدی هنوز با سوز می خونه . از لرزش صداش معلومه که هنوز هواش طوفانیه.هنوز همون دله.می خونه آخ که چه دل سوز و چه دل دوز می خونه:

               فلک کی بشنود آه و فغونم                          به هر گردش زنه آتش به جونم

               یک عمری بگذرونم با غم و درد                     به کام دل نگرده آسمونم

 

یه شعر از فریدون توللی می نویسم .شعر قشنگیه . یه بار معلم پیشمون واسمون خوند . ارزش یه بار خوندن داره.(همونی که اون روز می خواستم بخونم اما یادم نمیومد )

 

بلم ، آرام چون قویی سبک بار

به نرمی بر سر کارون همی رفت.

به نخلستان ساحل، قرص خورشید

زدامان افق بیرون همی رفت.

 

شفق، بازیکنان در جنبش آب

شکوه دیگر و راز دگر داشت.

بدشتی پر شقایق ، باد سرمست

تو پنداری که پاورچین گذر داشت.

 

جوان، پاروزنان بر سینه موج

بلم می راند و جانش در بلم بود.

صدا سر داده غمگین،در ره باد

گرفتار دل و بیمار غم بود:

 

«دو زلفونت بود تار ربابم»

«چه می خواهی ازین حال خرابم»

«تو که با ما سر یاری نداری»

«چرا هر نیمه شو آئی به خوابم»

 

درون قایق، از باد شبانگاه

دو زلفی نرم نرمک تاب می خورد.

زنی خم گشته از قایق بر امواج

سر انگشتش به چین آب می خورد.

 

صدا، چون بوی گل در جنبش باد

بآرامی بهر سو پخش می گشت.

 جوان می خواند و سرشار از غمی گرم

پی دستی نوازش بخش می گشت :

 

«تو که نوشم نئی نیشم چرائی»

«تو که یارم نئی پیشم چرائی»

«تو که مرحم نئی زخم دلم را»

«نمک پاش دل ریشم چرائی»

 

خموشی بود و زن در پرتو شام

رخی چون رنگ شب نیلوفری داشت.

ز آزار جوان دلشاد و خرسند

سری با او ، دلی با دیگری داشت.

 

ز دیگر سوی کارون زورقی خرد

سبک بر موج لغزان پیش می راند.

چراغی، کورسو می زد به نیزار،

صدائی سوزناک از دور می خواند.

 

نسیمی ، این پیام آورد و بگذشت:

«چه خوش بی مهربونی هر دو سر بی»

جوان نالید زیر لب به افسوس:

«که یکسر مهربونی، دردسر بی»

دیشب یه خواب عجیب دیدم. یه جایی بودم که تا حالا اونجا رو ندیده بودم . یه اتاق بود ، کوچیک . همه جا تاریک بود اما می شد به زور اتاق رو پیدا کرد . یه میز که روش یه کامپیوتر بود، یه تخت، یه صندلی ،. چقدر اونجا ساز بود . اینا مال کی بودن. در دیوارش پر بود از پوستر های آدامایی که تا حالا ندیده بودم . اینجا کجا بود که من اومده بودم . حس کردم یه صدایی می شنوم . یکی داشت آواز می خوند.

شد ز غمت خانه سودا دلم 

در طلبت رفت به هر جا دلم...

دقت که کردم دیدم صدا از اسپیکر کامپیوتر می یاد . چه صدای قشنگی .چقدر  آشنا بود اما تا حالا این صدا رو نشنیده بودم.بی اختیار دستام و کردم تو جیبم . و یه چیزی رو گذاشتم گوشه لبم و کبریت و روشن کردم بردم جلو دهنم . یه هو به خودم اومدم . این چیه تو دست من ؟ خیلی ترسیده بودم یه هو در باز شد چند تا آدم اومدن تو شروع کردن با من حرف زدن اونا من و می شناختن اما من اونا رو نمی شناختم . یه چیزی گفتن و رفتن . کی بودن؟ هر کدوم ۱۰ ، ۱۲ سال از من بزرگ تر بودن . با من چی کار داشتن ؟خدا! این جا کجاست؟ مامان اینا کجان ؟ دستام و گذاشتم رو سرم و گوشه اتاق نشستم . کمی که آروم شدم دیدم یه ساز جلوم افتاده . چه ساز قشنگی بود. اونو برداشتم . من بلد بودم اونو بزنم ! من از کجا یاد گرفته بودم؟ حتی با اون می خوندم:

بعد از اندوه کلامت ، نشستم گوشه ایوون

برای قلب کوچیکت ، دعا کردم بیاد بارون

من اینا رو از کجا بلد بودم ؟ اولین و آخرین باری که دیدم یکی ساز می زنه عید بود . خونه عمه اینا بودیم . خونه بازرگانی. همه دور حسن آقا جمع شده بودیم اون می زند . ما بچه کوچولوها همه دست می زدیم عرفان اون روز خیلی سر صدا کرد .خوب از یه بچه سه ساله نمی شه انتظار داشت . همه بودن عمو محمود عمو سعید حتی عمو رامین و عنایت هم از دانشگاه اومده بودن.

باز تموم وجودم و ترس فرا گرفت . اینجا کجاست ؟ دفتر مشقم کو؟ باید تمرینای ریاضیم و بنویسم . فردا زنگ اول ریاضی دارم زنگ دوم علوم زنگ سوم انشا زنگ آخر نقاشی. باز اون آدما اومدن . من اونا رو می شناختم؟ یه بچه ۸ ساله با یه آدم ۲۰ سالهچی کار داره؟ بخدا اونارو ندیدم.باز رفتن. چرا همشون سیگار می کشن؟

بلند شدم . در کمد و باز کردم توش پر نوار و سی دی و کتاب بود خوش بحاله صاحبش.زیر تخت پر ساک و چمدون بود تو همشون لباس بود اما تو یکیش! یه سامسونیت کوچیک قهوه ای . درش و باز کردم توش یه سر رسید آبی بود . انگار یکی لحظه به لحظه خاطرات زندگیش و اون تو نوشته . یکمیش و خوندم. چقدر آشنا بود اسمای اون تو، جاهای اون تو . انگار یکی همه اونارو قبلا واسم تعریف کرده بود. نتونستم بقیش و بخونم خیلی سخت بود گذاشتمش کنار . یه دفتر خاطرات . چقدر قشنگه . وازش کردم . تو یکی از صفحه هاش یه گل بود یه گل خشک .چقدر قشنگ بود . هنوز بو می داد . زیرش نوشته بود رسید از دست محبوبی به دستم . ورق زدم توش پر از شعر بود هر چی به آخرش نزدیک می شدی این جمله رو بالای اون شعر ها بیشتر می دیدی . اینم یه آهنگ دیگه واسه... .

اینا یعنی چی؟اونم گذاشتم کنار . توی اون سامسونیت خیلی چیزا بود انگار هدیه های بود که به اون داده باشن. بستمش انداختم یه کناری .

بلند شدم رفتم کنار پنجره ، پرده رو زدم کنار . این کی بود پشت شیشه. چرا هر کاری من می کنم انجام می ده. چرا ریش داره. ۲۰ ، ۲۲ ساله می زنه. چقدر آشناست . می شناسمش؟ آره می شناسمش یادم اومد، یادم اومد،اون ...

چقدر خوابم می یاد ، الان ساعت ۶ صبحه . دیشب و اصلا نخوابیدم الان ۲۴ ساعته نخوابیدم ... 

خط اول:

                  سلام

خط دوم :

                  سکوت

خط سوم:

                  نگاه پرمعنی

خط چهارم:

                 اشک

خط پنجم:

                دوستی

خط ششم:

               رسم زمونه

خط آخر:

              آخرین خط دفتر دلم که نوشته ...